Tien jaar Beekbergen Klassiek met Bas Verheijden en Niek van Oosterum

De Beekberger, 14 oktober 2011
Tekst Henk van Doorn – foto’s John Tanasale

PIANODUO Bas Verheijden en Niek van Oosterum.

Edward BlankhartOp zaterdag 8 oktober 2011 vierde Beekbergen Klassiek haar tiende verjaardag in de Oude Kerk met een optreden van het pianoduo Bas Verheijden en Niek van Oosterum. Het was het twintigste concert dat door Beekbergen Klassiek werd georganiseerd.  De middag werd geopend door notaris Blankhart.
“Van harte welkom op dit bijzondere concert. Jammer dat ons bestuurslid Wim Barendrecht dit concert niet meer kan meemaken, dat werpt toch een schaduw over dit jubileum. Mechteld_de_JonghWe vieren ons 10-jarig jubileum. Geen bitterballen en glazen voor deze viering, maar een concert door het Osiristrio met een poppenspeler aangeboden aan de basisscholen van Beekbergen, Lieren en Oosterhuizen dat een groot succes was. Verder kijkt u omhoog naar een verhoogd podium waardoor de musici ook achter in de kerk te zien zijn. Bij uw binnenkomst speelde harpiste Mechteld de Jongh voor u en graag nogmaals een hartelijk applaus voor haar optreden. Ik wens u een fijne, boeiende middag.”

Verheijden kondigde zelf de werken aan.
“We vinden het leuk om hier op te treden.
Het is Mozartmuziek door het oog van andere componisten. De Fantasie für eine Orgelwalze begint met een deftige inleiding, het tweede deel is een fuga. Dan komt de inleiding terug en volgt er een langzaam stuk.”

pianoduo

Verheijden (rechts op de foto) en Van Oosterum weten na al die jaren van samenspel precies wat de ander, muzikaal gezien, gaat doen. Ze zijn helemaal op elkaar afgestemd. Opmerkelijk is het verschil in gelaatsexpressie tussen de pianisten. Verheijden laat met zijn gezichtsuitdrukking duidelijk zien of hij geniet van een muzikale strofe en zijn wenkbrauwen volgen als het ware de melodische lijn van de muziek omhoog en omlaag, terwijl Van Oosterum uiterlijk onbewogen  blijft bij alles wat hij speelt.

Na de Fantasie volgt Andante met vijf variaties van Mozart, het enige echte Mozartstuk van het programma. De inleiding is een opgewekte, huppelende melodie waarna de variaties volgen. Daarbij virtuoze stukken afgewisseld met verstilde gedeelten.
Ook Grieg was een bewonderaar van Mozart en heeft een extra partij toegevoegd aan de Sonatie KV 457. De ene pianist speelt het Mozartthema, de andere de toevoeging van Grieg, waardoor een vraag- en antwoordspel ontstaat tussen beide vleugels.
Het concert wordt besloten met de Sonate opus 34 van Brahms. Die begint met een woest Allegro openingsdeel, afgewisseld met zachte gedeelten waarin de pianisten elkaar in het octaaf aanvullen. Het Andante gedeelte is lieflijk en gaat steeds langzamer en zachter naar het einde. Het Scherzo is een opgewekte melodie en doet bijna aan als een mars. Verheijden geeft de indruk dat hij zich lekker kan uitleven.De Finale is de overtreffende trap: virtuoza en wervelende gedeelten wisselen elkaar af met grote dynamische contrasten.

Het publiek is enthousiast na het optreden; de pianisten worden drie keer teruggeroepen en ontkomen niet aan een toegift. Dat wordt één van de variaties die Brahms maakte op het thema van het Sint Anthonie koraal van Haydn.