Remy van Kesteren in Beekbergen

Op zaterdag 15 maart was er, in de oude kerk in Beekbergen, een door de stichting Beekbergen Klassiek georganiseerd concert met als uitvoerende Trio42. Dit trio bestaat uit Remy van Kesteren (harp), Merel Vercammen (viool) en Christiaan van der Weij (saxofoon).

Drie musici die hun instrument prachtig kunnen laten klinken in verstilde momenten, maar ook in perioden van onstuimigheid. Van een zacht kabbelend meer tot een voor het gehoor woeste zee. Trefzeker en sprankelend. In het programma is aangegeven dat deze musici op vele podia en festivals hebben opgetreden en dat verbaast na dit concert zeker niet. De door Remy van Kesteren (naast een virtuoos harpist ook een zeer goede verteller) gegeven toelichting voor en tijdens de uitvoering droeg bij aan het juist kunnen duiden van de ten gehore gebrachte muziek. Het programma was opgebouwd rond het sprookje van Christian Anderson The Ice Maiden. Werken van Debussy, Tsjaikovsky, Strawinsky en Michans. De kerk was iets meer dan halfvol. Degenen die op de lege stoelen hadden kunnen zitten hebben een mooie uitvoering van prachtige muziek gemist.

Beekbergen Klassiek heeft een goede keuze gemaakt dit Trio uit te nodigen.
Dorpsraad Beekbergen-Lieren, 17 maart 2014

Hexagon Ensemble bij Beekbergen Klassiek

De Beekberger  – 14 maart 2013
Henk van Doorn

De bezetting van de Oude Kerk was zaterdagmiddag 9 maart wat aan de magere kant voor het optreden van het Hexagon Ensemble. Opvallend, want meestal weet het publiek de weg naar Beekbergen Klassiek prima te vinden en dit ensemble is toch een gerenommeerd gezelschap met uitstekende blazers.

Foto: Ada van Exel – Beekbergen Klassiek – ‘warming up’

Het Hexagon Ensemble had voor deze middag een programma uitgekozen met muziek van Reicha, Mozart en Moessorgski.

Dit pianoconcert wordt kennelijk niet vaak uitgevoerd, geen bekende klanken dus. Daarom is het misschien door het Hexagon Ensemble juist uitgekozen voor het experiment, een pianoconcert slechts gesteund door vijf blazers waar meestal een heel orkest de solist begeleidt.

Mozart laat in het eerste deel de piano en het orkest vaak afwisselend spelen en dat was in de begeleiding door blazers deze middag een goede zaak. Door de akoestiek van de kerk gaat in snelle passages de transparantie een beetje verloren. Blaasinstrumenten geven bovendien van nature een wat directer geluid dan violen en klinken ook wat langer door.
Ook een vleugel heeft in snelle passages last van dit akoestische effect waardoor er soms een brei van klanken ontstaat waaraan de musici weinig kunnen doen. Het langzame deel kwam veel beter tot zijn recht en dan was de mooie, warme klank van het kwintet meteen weer optimaal te beluisteren.
Het derde deel bracht de toehoorders terug in de tijd, naar grote balzalen met elegant geklede dames en heren.

De elegantie van Mozart werd na de pauze opgevolgd door de soms brute, soms lieflijke klanken van Moessorgski. De Schilderijententoonstelling is een bekend en geliefd werk van deze Russische componist. Hartmann, een vriend van Moessorgski, was een schilder en naar aanleiding van een tentoonstelling van zijn werk na zijn overlijden, heeft de componist een muzikale wandeling langs de schilderijen gemaakt. Het kwintet en hun pianist maakten er een mooi geheel van. Elke promenade (wandeling naar het volgende schilderij) werd door een ander instrument gespeeld, afwisselend kwamen de fagot, de piano, de hoorn en de klarinet aan de beurt.
Het ballet van de kuikens in de dop wordt sprankelend gebracht en het geklets op de markt in Limoges was ook heel overtuigend. Kortom, een afwisseling van heftig nadrukkelijk pompeus (de grote poort van Kiev) naar mooie verstilde tonen in de Tuilerieën.

 

Muzikaal fenomeen Hannes Minnaar

De Beekberger – 12 oktober 2012
Henk van Doorn

HANNES MINNAAR, “zelfs in New York kennen ze hem!”
Deze woorden klonken tijdens de opening van het najaarsconcert van Beekbergen Klassiek door de Oude Kerk in Beekbergen. En terecht, want Hannes Minnaar is wel een muzikaal fenomeen.


Foto: Jeannette Groenink – Beekbergen Klassiek – “warming up”

In 1984 geboren, op zevenjarige leeftijd begonnen met pianospelen en nu al winnaar van de vele nationale en internationale prijzen. Geen wonder dat hij zaterdagmiddag onder groot applaus zeer zelfverzekerd naar zijn plaats achter de vleugel stapte en meteen begon te bewijzen dat hij een kanjer is in zijn vak met de vertolking van Preludium en Fuga van Bach/Liszt.

Eigenzinnig
Franz Liszt bewerkte het oorspronkelijk voor orgel geschreven werk van Bach voor piano. Zelf was Liszt (1811-1886) een virtuoze pianist en zeer beroemd in zijn tijd.

Minnaar in zijn uitleg achteraf: “Liszt heeft in feite niets toegevoegd. Het stuk van Bach was al perfect.” Na Bach volgde een sonate van Beethoven. Minnaar: “Deze sonate was moeilijk te begrijpen voor het publiek in die tijd. De componist heeft de Sonate zelf nooit gehoord vanwege zijn toenemende doofheid.
Het tweede deel klinkt zeer eigenzinnig, zelfs een beetje drammerig maar deel één en drie daarentegen zijn heel gevoelig.” Dat eigenzinnige kwam er wel uit in de vertolking door Minnaar, het tweede deel klonk dreigend en werd met een zeer stevig forte afgesloten.
Voor de pauze klonk er nog een Sonatine van Ravel. Deze componist werd ruim honderd jaar na Beethoven geboren en dat tijdverschil is zeer duidelijk te horen in zijn muziek. Het is muziek met een heel ander, luchtiger, karakter en deed soms denken aan glinsterend zonlicht op de brede wateren rondom het Zeeuwse eiland waar Minnaar werd geboren, een beetje impressionistisch.

Huzarenstukje
In de pauze kreeg Minnaar even de tijd om zich voor te bereiden op het huzarenstukje na de pauze, de 24 preludes Opus 28 van Chopin. Al deze preludes zijn relatief korte stukken met ieder een eigen karakter. Een afwisseling van mineur en majeur, van verschillende tempi en moeilijkheidsgraden. Minnaar speelde deze middag zonder bladmuziek. Dat betekent, dat hij niet alleen de muziek in zijn muzikale geheugen opgeslagen moest hebben, maar ook de 24 stukjes in de juiste volgorde. De solist van deze middatg volbracht deze opdracht moeiteloos.

Als toehoorder vraag je je af hoeveel studietijd dagelijks geïnvesteerd wordt door Minnaar en hoe hij het doorzettingsvermogen heeft opgebracht om deze graad van perfectie te bereiken. In ieder geval werd zijn optreden door de aanwezigen erg gewaardeerd met een warm applaus. Daarvoor gaf hij een deeltje uit Opus 29 als toegift.

(Bron: )

Vivaldi en Pergolesi in Beekbergen Klassiek

DE STENTOR, maandag 19 maart 2012

Foto: John Tanasale, Beekbergen

Een goed idee: in de passietijd een uitvoering van de Stabat Mater-tekst, daterend uit de dertiende eeuw, en door talrijke componisten in diverse opeenvolgende stijlperioden op muziek gezet: Browne, Palestrina, Lassus, Vivaldi. De beroemdste en meest geliefde versie is die van Giovanni Battista Pergolesi. Die componeerde net voor zijn dood in 1736, op zijn 26e jaar, een soort magische muziek die de smart van de treurende Maria onder het kruis waaraan haar zoon is gestorven op onnavolgbare wijze verklankt.

Camerata Amsterdam, een klein ensemble onder aanvoering van Jeroen Weierink, voerde die muziek (goed genoeg om grote indruk te maken op Pergolesi’s tijdgenoot Bach, die er met een Duitse psalmtekst een eigen bewerking van maakte) zaterdag uit in de sfeervolle Oude Kerk van Beekbergen, op uitnodiging van de stichting Beekbergen Klassiek. De zang was in handen van de gezusters Josefien (sopraan) en Charlotte (alt) Stoppelenburg, allebei nog redelijk jong maar al behoorlijk ervaren.

Ze maakten vooral indruk in de geniale duetten aan het begin en het eind van het werk: het ontroerende titelstuk en het broze Quando corpus morietur, ijzingwekkend in zijn ingetogen verdriet. Charlotte Stoppelenburg, beschikkend over een wat donkere stem, was op haar best in de statige aria Fac ut portem Christi mortem; haar zus Josefien Stoppelenburg in de markante, soms subtiele (en dan ook prachtig ingehouden begeleide) sopraanaria ‘Vidit suum dulcem natum’.

Deze waardige uitvoering van Pergolesi’s meesterwerk werd voorafgegaan door een gedeelte van de versie van zijn tijdgenoot Vivaldi, wat soberder van intentie, en alleen voor alt. Charlotte deed wat ze kon om ook dit stuk recht te doen, maar kon niet verbloemen dat Vivaldi het hier qua zeggingskracht moest afleggen tegen zijn veel jongere collega.

Het instrumentaal ensemble, hoewel spelend op hedendaags instrumentarium, voelde de geest van deze barokwerken uitstekend aan. Mooi en integer concert.

HET KLAVERBLAD, vrijdag 23 maart 2012
Beekbergen, Henk van Doorn

In haar 11e seizoen bracht Beekbergen Klassiek een concert door Camerata Amsterdam met Charlotte en Josefien Stoppelenburg als solisten. De uitvoering was gewijd aan het Stabat Mater dat zowel door Vivaldi als Pergolesi op muziek werd gezet. Beide uitvoeringen werden in dit programma ten gehore gebracht.

Jan Schut, voorzitter van Beekbergen Klassiek opende met een kort welkom en maakte daarna plaats voor de musici “die van een droevig gebeuren iets heels moois kunnen maken”.

Stabat Mater
In de 13e eeuw schreef een onbekende monnik een tekst waarin hij in het eerste deel het verdriet van Maria tijdens het lijden en de kruisdood van haar zoon weergeeft. In het tweede deel geeft een ik-persoon de wens te kennen om een deel van de smart op zijn schouders te mogen nemen om zo een plaats in de hemel te verdienen. Eerst werd de tekst slechts gebruikt door monniken die mediteerden op het lijden van Christus en het verdriet van Maria. Later werd de tekst door vele componisten op muziek gezet. Onder die composities behoren die van Vivaldi en Pergolesi tot de mooiste.

Zo’n dramatisch verhaal komt, muzikaal gezien, slechts goed uit de verf als het wordt uitgevoerd door een aantal sublieme musici. Het kamerorkest Camerata Amsterdam met solisten Charlotte en Josefien Stoppelenburg maakte er onder leiding van Jeroen  Weierink vanaf het eerste akkoord een schitterende uitvoering van. Camerata Amsterdam is een internationaal bekend ensemble en die kwaliteit werd deze middag nog weer eens bevestigd door de fraaie begeleiding van de solisten. Glaszuiver, heel transparant en mooi in balans verrichtten de strijkers hun taak. De inhoud van het verhaal was bovendien geheel in overeenstemming met het decor van de kerk, de plaats waar deze muziek uiteindelijk voor gecomponeerd werd.

Verschillende opvattingen
Als in een concert twee keer hetzelfde thema wordt uitgevoerd valt aan een vergelijking niet te ontkomen. Charlotte Stoppelenburg heeft een mooi, warm stemgeluid dat precies paste bij de ingetogen opvatting van Vivaldi wat betreft de tekst.  De versie van Pergolesi werd gezongen door beide zangstemmen, soms solo, soms in duet. In de opvatting van Pergolesi was meer beweging en daardoor meer dramatiek te beluisteren, vooral in de duetten. Daarin schuwde de componist het gebruik van dissonanten niet om hoogtepunten van het verdriet van een scherp randje te voorzien. Bij hem dus veel meer afwisseling, van felle bewogenheid tot innige berusting.
Mede door die verschillende opvattingen kreeg de uitvoering een extra muzikale dimensie waardoor de toehoorders nog meer werden geboeid en de musici kregen dan ook een enthousiast applaus.

Meer medewerkers
In alle vorige concerten trad bij Beekbergen Klassiek maar een beperkt aantal musici op om de optredens betaalbaar te houden. Daardoor konden er musici van naam aangetrokken worden. Deze middag was er een groter gezelschap uitgenodigd. Jan Schut: “Gelukkig was er veel publiek vanmiddag. Waarschijnlijk door de programmakeuze. Er zijn mogelijk ook mensen op dit concert afgekomen vanwege het religieuze aspect van het muzikale thema”.

Tien jaar Beekbergen Klassiek met Bas Verheijden en Niek van Oosterum

De Beekberger, 14 oktober 2011
Tekst Henk van Doorn – foto’s John Tanasale

PIANODUO Bas Verheijden en Niek van Oosterum.

Edward BlankhartOp zaterdag 8 oktober 2011 vierde Beekbergen Klassiek haar tiende verjaardag in de Oude Kerk met een optreden van het pianoduo Bas Verheijden en Niek van Oosterum. Het was het twintigste concert dat door Beekbergen Klassiek werd georganiseerd.  De middag werd geopend door notaris Blankhart.
“Van harte welkom op dit bijzondere concert. Jammer dat ons bestuurslid Wim Barendrecht dit concert niet meer kan meemaken, dat werpt toch een schaduw over dit jubileum. Mechteld_de_JonghWe vieren ons 10-jarig jubileum. Geen bitterballen en glazen voor deze viering, maar een concert door het Osiristrio met een poppenspeler aangeboden aan de basisscholen van Beekbergen, Lieren en Oosterhuizen dat een groot succes was. Verder kijkt u omhoog naar een verhoogd podium waardoor de musici ook achter in de kerk te zien zijn. Bij uw binnenkomst speelde harpiste Mechteld de Jongh voor u en graag nogmaals een hartelijk applaus voor haar optreden. Ik wens u een fijne, boeiende middag.”

Verheijden kondigde zelf de werken aan.
“We vinden het leuk om hier op te treden.
Het is Mozartmuziek door het oog van andere componisten. De Fantasie für eine Orgelwalze begint met een deftige inleiding, het tweede deel is een fuga. Dan komt de inleiding terug en volgt er een langzaam stuk.”

pianoduo

Verheijden (rechts op de foto) en Van Oosterum weten na al die jaren van samenspel precies wat de ander, muzikaal gezien, gaat doen. Ze zijn helemaal op elkaar afgestemd. Opmerkelijk is het verschil in gelaatsexpressie tussen de pianisten. Verheijden laat met zijn gezichtsuitdrukking duidelijk zien of hij geniet van een muzikale strofe en zijn wenkbrauwen volgen als het ware de melodische lijn van de muziek omhoog en omlaag, terwijl Van Oosterum uiterlijk onbewogen  blijft bij alles wat hij speelt.

Na de Fantasie volgt Andante met vijf variaties van Mozart, het enige echte Mozartstuk van het programma. De inleiding is een opgewekte, huppelende melodie waarna de variaties volgen. Daarbij virtuoze stukken afgewisseld met verstilde gedeelten.
Ook Grieg was een bewonderaar van Mozart en heeft een extra partij toegevoegd aan de Sonatie KV 457. De ene pianist speelt het Mozartthema, de andere de toevoeging van Grieg, waardoor een vraag- en antwoordspel ontstaat tussen beide vleugels.
Het concert wordt besloten met de Sonate opus 34 van Brahms. Die begint met een woest Allegro openingsdeel, afgewisseld met zachte gedeelten waarin de pianisten elkaar in het octaaf aanvullen. Het Andante gedeelte is lieflijk en gaat steeds langzamer en zachter naar het einde. Het Scherzo is een opgewekte melodie en doet bijna aan als een mars. Verheijden geeft de indruk dat hij zich lekker kan uitleven.De Finale is de overtreffende trap: virtuoza en wervelende gedeelten wisselen elkaar af met grote dynamische contrasten.

Het publiek is enthousiast na het optreden; de pianisten worden drie keer teruggeroepen en ontkomen niet aan een toegift. Dat wordt één van de variaties die Brahms maakte op het thema van het Sint Anthonie koraal van Haydn.

 

 

Fraaie fluitklanken Ysaye Trio en Felicia van den End

De Beekberger, 7 maart 2012
Tekst: Henk van Doorn

Zaterdagmiddag 5 maart werd in De Oude Kerk in Beekbergen voor de 19e maal een concert gegeven in het kader van de Stichting Beekbergen klassiek. Rada Ovcharova (viool), Emlyn Stam (altviool) Willem Stam (cello) samen het Ysaye Trio en Felicia van den End op fluit waren dit keer de musici.

Welkomstwoord
Voor een praktisch volle kerk sprak notaris Blankhart kort en bondig zijn welkomstwoord uit. “Het was misschien wat moeilijk om hier te komen want de weg leek op de Noord- Zuidlijn “aldus de spreker, maar, vervolgde hij, “het is een belangrijk jaar voor de Stichting want we vieren ons tienjarig bestaan dit jaar. Geen feest met glazen maar met een speciaal programma voor de hoogste klassen van het basisonderwijs. De hele kerk zit nu ook vol jonge mensen en dat moet zo blijven. Op 8 oktober is ons volgende concert. Welkom speciaal voor de sponsors, zij maken het mogelijk dat we bij elk concert topmusici kunnen aantrekken. Veel plezier.“

Foto: Ada van Exel

Foto: Ada van Exel

Mozart Fluitkwartet
Het publiek wordt bij Beekbergen Klassiek inderdaad elk concert weer verwend met topmusici en zo ook deze middag. Ze hielden de toehoorders van het begin af aan in hun ban met een fraaie vertolking van Mozarts Fluitkwartet in D. Felicia van den End haalt een heldere toon uit haar instrument en speelt met een moeiteloos gemak. Daardoor kan ze alle aandacht geven aan zaken als dynamiek en samenspel. De strijkers pasten zich daar naadloos bij aan en zo ontstond er een prima wisselwerking tussen de musici. Van Mozart is bekend dat hij weinig affiniteit had met de fluit. Hij kreeg eens een opdracht van een amateurfluitist voor vier fluitkwartetten en drie soloconcerten. Die heeft hij maar ten dele voltooid, terwijl hij voor zijn broodwinning toch afhankelijk was van opdrachtgevers. De grote componist leefde echter in een tijd dat de fluit nog steeds in ontwikkeling was. Pas in 1847 ontwikkelde Theobald Böhm een systeem van kleppen met overbrenging door hendels en heveltjes waardoor het instrument geen lucht meer verloor bij gaten die gesloten moesten blijven. Als Mozart zaterdagmiddag in de Oude Kerk had gezeten…. Vooral in het adagio met een melodie die aan zonnige zomermiddagen deed denken kreeg de soliste alle gelegenheid om de mogelijkheden van haar instrument te etaleren. Het publiek was, gezien het applaus, heel content met het gebodene.

Beethoven Strijktrio
Twee componisten, twee stijlen. Na het lichtvoetige werk van Mozart was het even wennen aan de meer dramatische stijl van Beethoven. In dit trio kreeg, door het gebruik van de cello, de muziek soms een onheilspellend karakter. In het Scherzo ging het soms heftig toe, de muziek deed even denken aan een nest met woedende bijen. Maar in de langzame gedeelten werd dat onheilspellende helemaal veranderd door de warme klankrijkdom die zo’n strijk- trio kan voortbrengen. Hoe goed zo’n drietal musici op elkaar is ingespeeld merk je als toehoorder als ze aan het slot van een deel de akkoorden feilloos tegelijk neerzetten.

Devienne Fluitkwartet
Francois Devienne was zelf een begaafd fluitist en dat is aan zijn composities wel te horen. Bij Mozart is de fluitpartij helemaal een onderdeel van het geheel waarbij begeleiding en solist vaak de melodie van elkaar overnemen. Bij Devienne krijgt de fluit echt een solistische rol met een eigen melodie. Veel virtuoze loopjes met piano herhalingen, kortom nog speelser dan in het kwartet van Mozart. Het publiek volgde de musici met gespannen aandacht van begin tot eind en dankte met een warm applaus.